يكي رادوست ميدارم،

ولي افسوس،اوهرگزنمي داند.

نگاهش مي كنم شايدبخواندازنگاه من كه

                                                               اورادوست ميدارم،

ولي افسوس،

اوهرگزنگاهم رانمي خواند.

به برگ گل نوشتم من كه

                                                               اورادوست ميدارم،

ولي افسوس ،

اوبرگ گل رابه زلف كودكي آويخت تااورابخنداند

به مهتاب گفتم اي مهتاب،

سرراهت به كوي اوسلام من رسان وگوكه

                                                               اورادوست ميدارم.

ولي افسوس

يكي ابرسيه آمدزه ره روي ماه تابان رابپوشانيد.

صباراديدم وگفتم،صبادستم به دامانت،

بگوازمن به دلدارم كه

                                                             اورادوست ميدارم.

ولي افسوس

زابرتيره برقي جست وقاصدراميان ره بسوزانيد.

كنون وامانده ازهرجادگرباخودكنم نجوا،

يكي رادوست مي دارم،